Neurofeedback vindt zijn oorsprong in de zestiger jaren van de vorige eeuw. Dr. Jole Kaya (Chicago) en Dr. Barry Sterman (UCLA) deden onafhankelijk van elkaar een onderzoek naar de verschijnselen van hersengolven.

Hersenactiviteit is te trainen.

Kaya deed studies naar bewustzijn, onder andere door te proberen de activiteit van alphagolven te vermeerderen. Alphagolven worden in verband gebracht met een kalme, alerte staat van zijn. Hij vroeg vrijwilligers aan te geven wanneer ze dachten dat ze alphagolven produceerden en beloonde ze als ze het juist hadden. Waren in het begin nog maar 50% van de antwoorden goed, naarmate de tests langer duurden werd dit hoger. Niet alleen konden de vrijwilligers in het onderzoek de alpha staat beter aangeven, het werd ook eenvoudiger deze op te roepen. Zij gaven daarbij aan dat de oefeningen een ontspannende uitwerking op hun hadden. Dit was de eerste vorm van Neurofeedback ooit gemeld.

In 1968 deed Sterman een onderzoek naar hersenenactiviteit gedurende de slaap. Bij dit onderzoek maakte hij gebruik van katten. Tijdens zijn onderzoek raakte hij geïnteresseerd in een specifiek gedrag van katten. Hij zag de katten eerst wild spelen en daarna rustig en geconcentreerd naar hun speeltje of prooi kijken. De dominante hersengolven van de katten tijdens deze rustige concentratie was 14 Hz. Sherman begon de katten te belonen als zij 14Hz produceerden en als gevolg daarvan produceerden de katten deze frequentie om beloond te worden.

Door middel van bovenstaande onderzoeken werd aangetoond dat het mogelijk is hersenactiviteit te trainen.

De trainingen zijn blijvend.

Het is inmiddels 1970. Bij een ongeval bij NASA waarbij een bepaalde raketvloeistof lekte, kregen astronauten die met de vloeistof in aanraking kwamen vergiftigingsverschijnselen. Eén van deze verschijnselen waren epileptische aanvallen. Sherman werd gevraagd hier onderzoek naar te doen. Hij bracht katten in een ruimte en liet daar de vloeistof lekken. 80% van de katten kregen epileptische aanvallen en 20% niet. Dat verbaasde Sherman en na onderzoek bleek dat de katten die geen aanvallen kregen uit zijn vorige onderzoek kwamen.  Door de 14 Hz training van twee jaar eerder hadden de katten geen last van epileptische aanvallen.

Door middel van bovenstaand onderzoek toonde Sherman aan dat de resultaten van Neurofeedback blijvend zijn.

Operante conditionering?

Naar aanleiding van bovenstaand onderzoek bij NASA start Sherman samen met Dr. L. Frair in 1972 een onderzoek met patiënten met epilepsie. Hij constateerde dat 60% van de patiënten 100% - 20% minder aanvallen hadden na 14Hz neurofeedbacktraining. 
Opmerkelijk was ook dat bij een aantal van deze patiënten die naast epilepsie ook hyperactiviteit en concentratiestoornissen vertoonden, deze klachten ook afnamen. Dit waren klachten die in verband werden gebracht met andere frequenties.

Door middel van bovenstaand onderzoek werd aangetoond dat training van één bepaalde frequentie, invloed heeft op andere frequenties.

Zelfregulerend vermogen.

Er ontstaan nu twee stromingen. Eén groep onderzoekers, waarin o.a. Dr. Joel Luber en Dr. Eugene Penniston, zette het onderzoek naar Neurofeedback bij bijvoorbeeld AD(H)D en verslavingen voort. Er word dan op basis van operante conditionering op één of twee frequenties getraind. Deze methode wordt tegenwoordig Klassieke Neurofeedback genoemd. Er wordt in deze groep veel onderzoek gedaan naar het wetenschappelijk bewijs voor de werking van Neurofeedback.

Een andere groep, waarin o.a. Dr. Val Brown en Dr. Susan Brown, onderzoekt de mogelijkheden om Neurofeedback efficiënter te maken. Bovendien maken zij de trainingenen eenvoudiger voor cliënt en behandelaar. Deze methode wordt ook wel Non-lineaire Neurofeedback genoemd. Non-lineaire Neurofeedback richt zich op het gehele hersenspectrum en spreekt het zelf regulerende vermogen van het brein aan. De leden van de NVNF zijn opgeleid als trainer in de non-lineaire methode.

Causaal onderzoek toont aan dat met beide vormen van Neurofeedback, mits goed uitgevoerd, dezelfde resultaten bereikt kunnen worden.

De stand van zaken.

Onderzoek naar de werking en de methodes van Neurofeedback zet zich voort en er wordt steeds meer bewijs gevonden voor de positieve resultaten. De toepassingen worden steeds breder. Neurofeedback wordt bijvoorbeeld ook ingezet voor topsporters om hun concentratieniveau te verbeteren en daarbij hun prestaties. Ook in het bedrijfsleven wordt het meer en meer bekend en ingezet voor concentratie en prestatieverbetering . Op dit moment is Neurofeedback internationaal verspreid en erkend als behandelmethode in de media. Ook de medische wereld gaat steeds positiever reageren en meer en meer psychologen, coaches en therapeuten worden opgeleid als neurofeedbacktrainer of sturen hun cliënten door.

Wat is de NVNF?

De Nederlandse Vereniging voor NeuroFeedback is een beroepsvereniging voor neurofeedback trainers die werken met de Zengar integrale, non-lineaire methode. De NVNF biedt ondersteuning aan haar leden en is tevens een platform voor uitwisseling van kennis en ervaring.

Word lid

U overweegt of hebt besloten om u aan te melden bij de NVNF?

Meer informatie

Ga naar boven